Międzyrzec:

Tomasz Lis popełnił był swego czasu książkę „My, Naród”. Sama z siebie książka to bałamutna, pełna banałów i truizmów oraz płytka jak kałuża po wiosennym deszczyku. Ale skoro Tomaszowi Lisowi wolno wypowiedzieć się w imieniu polskiego Narodu to niech i mnie, zwyczajnemu i prostemu chłopu z Południowego Podlasia, wolno będzie wypowiedzieć się w imieniu mieszkańców Międzyrzecczyzny.

Moja myśl nie jest może specjalnie odkrywcza, ale ja nie mam medialnych pretensji i, jak to się dziś opisowo określa, „parcia na szkło” więc chyba mogę mieć nieodkrywcze myśli? Otóż obudziłem się dziś rano z taką oto konstatacją, że to co dzieje się z Międzyrzecem Podlaskim, naszą Małą Ojczyzną, zależy od naszych codziennych wyborów.

Nie tych na które chodzimy (albo nie chodzimy) co cztery lata i w których wybieramy władzę, ale tych codziennych, najprostszych. Wydaje mi się, że dużo więcej zależy od tego, co wybieramy na co dzień, niż nam się to wydaje. Klasyk komunizmu stwierdził, że „byt określa świadomość” (mam dziś jakąś dziwną tendencję do cytowania i nawiązywania do podejrzanych indywiduów…).

Nasz byt właśnie określa naszą świadomość i to co wybieramy na co dzień determinuje nasze życie. „Raz wybrawszy na wieki wybierać muszę…” jak to Wolfgang Goethe włożył frazę w usta Fausta. No, ale koniec tej pseudofilozofii: chodzi mi o to, że powinniśmy więcej dbać o nasze otoczenie, a mniej czasu poświęcać na bezproduktywne zajęcia takie jak oglądanie telewizji albo bezcelowe wałęsanie się po Biedronce. Może warto pójść z dziećmi na spacer do lasu? Może warto posprzątać podwórko? Może warto porozmawiać z żoną albo przyjacielem?

Podobno statystyczny Polak spędza grubo ponad trzy godziny dziennie na oglądaniu telewizora; specjalnie piszę o oglądaniu telewizora, a nie o oglądaniu telewizji, bo mam wrażenie, że bardziej polega to na bezrefleksyjnym gapieniu się w ekran, a mniej na zastanawianiu się, co się na nim pokazuje.

Czy naprawdę śledzenie losów Złotopolskich albo Lubiczów jest dla nas ważniejsze niż nasza własna rodzina, niż nasze własne życie? Trzy i pół godziny daje jeden dzień w tygodniu albo prawie dwa miesiące w roku. Dwa miesiące podczas których nie robimy nic innego poza skakaniem po kanałach i bezmyślnym gapieniem się w mrugający ekran.

Nie namawiam nikogo do wyrzucania nowego płskokineskopowego telewizora zakupionego za półtorej pensji na śmietnik. Wiem, że jak się tyle wydało na taki cud współczesnej chińskiej myśli technicznej to żal z niego nie korzystać. Ale czy naprawdę warto spędzić swoje życie patrząc na taneczne popisy trzeciorzędnych gwiazdeczek i Strasburgera opowiadającego dowcipy?

Chciałbym zaszczepić w Was, mieszkańcy Międzyrzeca, Trzebieszowa, Kąkolewnicy i Drelowa taką oto myśl, że poza telewizorem jest życie! Że macie rodziny z którymi możecie porozmawiać i że macie sąsiadów, których możecie odwiedzić. Że możecie upiec z dziećmi chleb albo poczytać im bajki na dobranoc. Spróbujcie zrobić coś, o czym marzyliście, a nie mieliście odwagi, by to zrobić!

Może wtedy nasz Międzyrzec stanie się trochę lepszym miejscem; bardziej przyjaznym, radosnym i milszym. Nie chcę wyjść na taliba i rzucać radykalnych haseł: może zamiast trzech godzin przed telewizorem spędzicie przed nim dwie i pół godziny?

To My, Międzyrzeczanie, decydujemy jak będzie wyglądało nasze życie, nasze miasto i nasze otoczenie. Czy będzie wypełnione mruganiem telewizora czy śmiechem naszych dzieci, zapachem świeżo upieczonego chleba i własnoręcznie zebranymi grzybami suszącymi się w kuchni? Zdecydujcie – dziś jest pierwszy dzień reszty Waszego życia.